Karınca Kararınca

Şahane bir gün. Her şeyi unutturacak kadar. Şahane bir gül önümde yerde. Sağımda solumda hanımeliler, yâseminler, ıhlamurlar. Uçuk mavi bir derinlik. Bol güneş. Serin rüzgâr. Sessizlik. Kendini unutturur mu kişiye güzellik?.. Bir karınca gördüm. Gül yaprağını çekiştiriyor. Atladım üstünden. Baygın kokular karıştı. Pencere camından yansıyan ışıkla gözüm kamaştı. Boşlukta asılı kaldım bir ân. Kollarım iki yana açık. Fakat sonra aynı hızla havalanan kâkülüm yeniden alnıma bulaştı. Saçlarımı geriye atarak yürüdüm. Derken bir karınca daha çıktı önüme. Atladım onun da üstünden. Sonra bir başkası. Sonra bir başkası daha. Hepsinin üstünden atladım tek tek. Böyle böyle sıçramaya alıştım. Baktım çoğalıyorlar. Öylesine kalabalıklar. Çaresiz. Yürüdüm havada.

Nakışlar/Böl.2-No.1